گروه كوهنوردی و طبیعت گردی آلوارس زنجان

بخش یک-معرفی قله و راهنمای مسیر قله تکه قیه سی

این كوه اغلب با نام »تكه قیه سی«در میان كوهنوردان رایج است. البته ساكنان بومی منطقه آن را »تكه گایاسی«می نامند. در نقشه ها نیز بیشتر این كوه با نام  »تكه قیه سی«شناخته می شود.نام این كوه از دو كلمه »تكه« و »قیه«  و پسوند »سی« تشكیل شده است. كه هر دو كلمه تركی می باشند. »تكه« در تركی یعنی »بزكوهی« و »قیه« كه در شاخه های مختلف تركی »قیه« »قایا« و »گایا« (GAYA) نیز گفته می شود به معنی »كوه صخره ای« و یا »صخره بزرگ« می باشد.

ارتفاع این قله از سطح دریا 2920 متر ثبت شده است.

 این كوه در نزدیكی روستایی به نام «گلجیك» قرار دارد كه اغلب كوهنوردان برای صعود به این كوه ابتدا به این روستا می روند و مسیر پیاده روی خود را تا پای كار از این نقطه شروع می كنند. این روستا از توابع شهرستان زنجان بوده و فاصله آن تا شهر زنجان 42 كیلومتر می باشد.

برای رفتن به این روستا از شهر زنجان ابتدا از خروجی جاده تبریز، وارد جاده قدیم زنجان-تبریز می شویم. و بعد از طی 20 كیلومتر وارد جاده فرعی سمت چپ شده و به روستای «گلجیگ» در فاصله 22 كیلومتری آن رهسپار می شویم. تمام مسیر از زنجان تا روستا آسفالت می باشد.

 

 در پایان مسیر ماشین رو به كه روستای «گلجیك» می باشد(نقطه A)  ادامه مسیر با پای پیاده بوده و با مالرویی كه در سمت راست جاده آسفالته به طرف «این قله» وجود دارد ادامه پیدا می كند.

در راه رسیدن به پای كار از این نقطه كه یك كوهپیمایی 2 ساعته می طلبد، محل های متعددی برای شب مانی وجود دارد كه برخورداری از زمین مسطح، آب چشمه ، دره (برای حفاظت از باد)، رودخانه و همچنین غار كوچكی در ابتدای گرده از امتیازات این مسیر بوده و بسته به نظر و زمان خویش می توان محل مناسبی را برای شب مانی انتخاب كرد.(مسیر بین نقاطA-B)

 ابتدای مسیر صعود یا اصطلاحاً «پای كارِ» این قله از دره ای شروع می شود كه در خط القعر آن رودی جاریست و اطراف آن را درختانی پوشانده اند.(نقطه B)

پس از گذر از این دره و طی شیب اولیه دره كه كمی تند نیز می باشد، به چشمه ای می رسیم كه معمولا هر چهار فصل سال آب دارد. این چشمه به نام «رحمان بولاغی» و یا «رحمان گُولو» معروف است.(نقطه C)

اگر از كنار این چشمه به سمت شرق نگاهی بیفكنیم كوهی صخره ای و بسیار زیبا را خواهیم دید كه نام این كوه نیز از روستای نزدیك آن گرفته شده است یعنی «گلجیك».(نقطه G) این كوه فنی وزیباكه سرتاسرمسیر پای كوه تا قله آن انبوهی از صخره های بزرگ و یال های سنگی پرشیب دیده می شود ارتفاع چندانی ندارد ولی دیواره ها و صخره های متعددی برای سنگنوردی در آن به چشم می خورد.

در میان خیل محل های سنگنوردی چه در دل كوه «گلجیك» چه در اطراف قله «تكه قیه سی» مسیر «یاد» كه در دیواره ی شمالی كوه «گلجیك» به چشم می خوردیكی ازمسیرهای زیباوبه «یاد»ماندنیست كه در این دیواره توسط كوهنوردان زنجانی گشایش یافته و هنوز مامن دلهای بیقرار است. گفتنی است در افق نگاهمان از كنار این چشمه به كوه «گلجیك» در پس آن شهر زنجان نیز به چشم می خورد.

در ادامه مسیر به قله پس از گذر از كنار این چشمه در سمت راست خود دره ای به موازات یالی كه روی آن قرار داریم دیده می شود و كمی آن طرف تر به همین موازات گرده ای به چشم می خورد كه به دلیل قرار گیری در ارتفاع پایین و همچنین وجود سنگ های كوتاه متعدد در آن اغلب برای كارهای آموزشی و یا تمرینی توسط كوهنوردان و سنگنوردان مورد استفاده قرار می گیرد.

پس از طی حدود 30 دقیقه از این یال نسبتا با شیب ملایم به ابتدای یك مسیر سنگی پرشیب می رسیم كه در بدو آن غار كوچكی به چشم می خورد كه برای استراحت و یا شب مانی مناسب می باشد.(نقطه D)

پس از عبور از كنار این غار كوچك مسیر تیغه آغاز و همزمان كار دست به سنگ شدن شروع می شود كه نیاز به دقت و احتیاط بیشتری دارد. این مسیر تا ابتدای خط الراس پیوسته با عبور از سنگ های كوتاه ادامه می یابد.

 

لازم به ذكر است وجود دو پرتگاه خطرناك در دوطرف این تیغه كار را برای احتیاط بیشتر واستفاده از ابزارلازم برای رعایت مسائل ایمنی ضروری ترمی سازد.

در دورنمای این مسیر و نیز در قسمت هایی از مسیر صعود در ابتدای گرده ای كه از آن برای صعود به تیغه و سپس قله استفاده می شود سه شاخك متوالی به چشم می خورد كه از نزدیك شبیه برج هایی متناظر در توالی هم رخ می نمایند كه هركدام از آن ها به دلیل داشتن شیبی به نسبت بیشتر از دیگر قسمتهای گرده و همچنین ساختار برج مانندی آن ها نیاز به كار سنگنوردی و دست به سنگ شدن بیشتر دارد كه لازم است كوهنوردان، حین صعود از آن ها مراقب باد شدیدی كه اغلب برفضای آن حاكم است باشند.

 

عبور از سومین شاخك كه از دو شاخك قبلی بلند تر و پرشیب تر است به معنی اتمام گرده و رسیدن به خط الراس منتهی به قله است. زمان مورد نیاز برای عبور از این گرده (مسیر بین نقاط D-E) بین 2 تا 3 ساعت است.

لازم به ذكر است این قسمت تا نزدیكی های قله شیب خفته ای دارد ولی سرتاسر آن كارفنی توام با احتیاط را می طلبد.

 در این قسمت اگر پشت به قله بایستیم (رو به شرق) در سمت راست خود (جنوب) در سطح زمین روستای «آغ بولاق» دیده می شود و كمی آن طرف تر تقریبا هم سطح با جایی كه در آن ایستاده ایم كوه های «دمیرلو» به چشم می خورند.

 و اگر سمت چپ خود را بنگریم ( شمال) آن طرف تر از دره و گرده ی كنار آن دشتی زیبا و مسطح كه تا كوه های شمالی زنجان گسترده است به چشم می خوردالبته باكمی دقت می توان جاده زنجان-تبریز را كه نیز از اینجا مشاهده كرد.

برای رسیدن به نزدیكی های قله با گذر از این مسیر كه بیشتر مسیری سنگی با دو پرتگاه در دو طرف آن و با شیبی كم  است نیاز به زمانی در حدود 5/1 الی 5/2 ساعت می باشد.

سپس به پای قله می رسیم قله ای كه بین خود و خط الراس منتهی به آن شكافی نسبتا عمیق ایجاد كرده و برای رسیدن به آن باید از این دره كوچك پایین رفت و آنگاه قسمت پایانی تا قله باقی مانده است.

چیزی كه از اینجا ما از قله می بینیم چیزی نیست جز زیبایی، عظمت، ابهت و تواماً ایمان به خود و دوستی طبیعت و خالق آن با خود كه تا اینجا راه را برای ما باز كرده اند در حالی كه می دانیم با تلنگری ممكن بود به اینجا نرسیم.

چیزی كه از اینجا دیده می شود برجی است عظیم كه «قله» بالای آن قرار دارد (نقطه F) مسیری كاملا صخره ای با شیبی به نظر بالای 70 درجه و تاریكی نسبی حاكم بر فضا به دلیل محصور شدن بین صخره های مرتفع. تنها كار باقیمانده برای رسیدن به قله صعود این تكه سنگ ۴۰ متری ست و رسیدن به قله یعنی اتصال به دریای بیكران عشق.

 

تصویر فایل GPS مسیر (برای بزرگنمایی تصویر روی آن كلیك كنید)

لازم بذكر است در این مطلب تنها به یك مسیر صعود این قله پرداخته شده كه فنی ترین مسیر آن یعنی صعود تیغه می باشد. مسیرهای دیگری نیز جهت صعود به این قله از روستاهای تلخاب آغ بولاق و قیزیل تپه وجود دارد.

منبع: وبلاگ آیاز (محسن سعید زاده)